Als echte globetrotter heb ik de afgelopen dagen erg veel afstanden afgelegd.
Afstanden die er qua vermoeidheid aardig inhakken (ik heb wallen!! niet normaal!!)

Reizen in sowieso al best vermoeiend, maar hier soms een heus drame met vaak en veel overstappen...

De eerste lange reis ging van Buenos Aires naar Paraguay. De bus was best comfortabel met luxe stoelen en eten aan boord. Hoewel de wegen nogal hobbelig zijn hier, was er op de staat van onderhoud niets aan te merken. TOch was de rit een hel.....Want in de bus zat een argentijn en die Snurkte met een hoofdletter S! Na ongeveer 4 uur naar Mnr. Snurk geluisterd te hebben was de hele bus hem zo zat dat we besloten het heft in eigen hand te nemen.

Luister en huiver....

Er zitten dus van die handige knopjes waarmee je iemand zijn stoel rechtop kan zetten. Mnr. Snurk lag met zijn stoel 180 graden plat naar achteren diep te slapen.

Dus iemand van onze groep heeft toen, hilarisch genoeg, het besluit genomen om het knopje van Mnr Snurk zijn stoel in 1 keer in te drukken, waardoor Mnr Snurk met een snelheid sneller dan die van een raket zo ongeveer uit zijn stoel gelanceerd werd. En Dán moet je gewoon doen alsof je ALLEMAAL slaapt. Die vent had het niet meer, maar begreep wel de hint en wij konden rustig slapen.

De 2e lange rit was van de foz de iguacu naar de Pantanal....Een reis van bijna 24 uur...stel je voor een bus compleet uitgevoerd met diepvries airco en een heel chagerijnige chauffeur die er erg veel plezier in had schijnbaar om ons al die tijd in de airco te laten zitten, standje min 10. Na herhaaldelijk verzoek om de verwarming weigerde meneer zijn airco lager te zetten. Mnr zelf zat in een verwarmd en afgeschermd hokje...heel fijn. De wc in deze bus bevatte ook geen licht, op een gegeven moment stond een mannelijk lid van onze groep te plassen toen we door een hele diepe kuil denderde....wij zaten allemaal rechtop en vlogen zowat uit onze stoel. Ik weet niet hoé het met onze plasser is afgelopen maar ik vermoed dat het tot minstens achter zijn oren moet hebben gezeten!

Anyway, dit lijkt wel erg op een klaagblog (en dat is het ook), maar nu zie ik er de humor wel weer van in...En als Globetrotter moet je er wat voor over hebben, nietwaar?

Inmiddels zit ik weer in de bewoonde wereld en ben ik in mijn laatste verblijfplaats RIo de Janeiro, met op nog geen 100 mtr het wereldberoemde Copacobana strand!!!

Vanmiddag zijn we de favelas in geweest, oftewel de sloppenwijken, wat zonder meer ontzettend gevaarlijk was. Gelukkig wel met een gids, maar absoluut onder zeer strenge regels. Geen foto´s, alleen na toestemming van de gids. Ik kan het nu niet omschrijven zo heftig en gevaarlijk dit tripje was.... We zijn iig staande gehouden door bende´s met wapens (geen pistolen, maar the real stuff) omdat zij vonden dat we geen foto´s mochten maken. Ik zal er binnenkort wel meer over vertellen. Maar iig ben ik in goede veiligheid!

MOrgen een citytour naar de suikerbroodberg en het christusbeeld, morgenavond naar een sambawijk. Zaterdag ochtend shoppen en dan nog een paar uur strand!

ZOndagmiddag om 4 uur vertrekken om op zondagmiddag kwart voor 2 weer aan te komen op schiphol!!

Tot snel allemaal!

tata,

With Love